Poëzie is mijn adem – De poëzie van Remco Campert

Mijmeringen over het dichtersvak, humoristische verhalen en altijd, in de verte, de ontroering van de dood… Met visuals van Martijn Grootendorst op basis van Camperts grafische werk.

Naar een idee van Felix Strategier.

Cast:
Frederique van Rijn & Jeroen Kramer (voordracht/zang)
Mark Nieuwenhuis (trompet/electronica)
Frank van Bommel (piano/vibrafoon)
Martijn Grootendorst (visuals)

Anderen over de voorstelling:

Deborah Campert: “Wat jammer dat Remco de voorstelling niet mee heeft kunnen meemaken. Hij zou het fantastisch hebben gevonden!”

Isander Kriel (dichter): “Het optreden ademt liefde. Een aanrader voor iedereen die even wil verdwalen in een poëzie waar je hart door wordt gevuld.”

 POËZIE IS MIJN ADEM – De poëzie van Remco Campert 

De laatste voorstelling die Felix Strategier met zijn theatergroep Flint maakte, vlak voor zijn overlijden in maart 2020, draaide om dichter, schrijver en columnist Remco Campert. Van Poëzie is mijn adem werden in februari 2020 drie try outs gespeeld, van een premiere is het destijds niet gekomen. De laatste try out werd bijgewoond door de oude dichter zelf. De Laatste Vijftiger en het Eeuwige Circusdier – ze deelden die avond de poëzie, en voor de deuren van de Roode Bioscoop deelden ze na afloop een sigaretje. In 2022 overleed ook Remco.
In februari 2023 kreeg Poëzie is mijn adem alsnog de premiere die het verdiende. De poëzie rolde nu uit de monden van Camperts kleindochter Frederique van Rijn en acteur/ zanger Frans van Deursen. Pianist Frank van Bommel en trompettist Mark Nieuwenhuis legden een fraai notentapijt onder de woorden van de dichter die “nooit helemaal aanwezig” was.
De nieuw samengestelde versie van Poëzie is mijn adem, geproduceerd door Flint en De Roode Bioscoop, was dermate succesvol dat nu na een reprise een tour door het land volgt. Deze keer met de fantastische  Jeroen Kramer.Op het brede klankbed van tweemansorkest Nieuwenhuis & Van Bommel, en verluchtigd met de videokunst van Martijn Grootendorst deinen tedere liefdespoëzie, snijdend en geëngageerd commentaar op het hedendaagse menselijk tekort, mijmeringen over het dichtersvak, humoristische verhalen, en altijd, in de verte, de ontroering van de dood.